پایان تفکر اعتماد به غرب در ایران

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ پیشرفت و توسعه کشورها در گرو برنامه ریزی دقیق در حوزه ملی و همچنین ارتباط موثر با کشورهای همسو است.

از یک سو ارتقاء توان داخلی با حمایت از کسب و کارهای دانش بنیان و همچنین گسترش صنعت کشاورزی در راستای حمایت از معیشت مردمی و همچنین حمایت از صنایع تولیدی در کشور و از طرفی دیگر برقراری صحیح روابط سیاسی و تجاری با کشورهای منافع مشترک می‌تواند شاخص توسعه یک کشور را گسترش دهد.

نحوه گزینش هم پیمانان در این روابط بین المللی برای هر کشوری حائز اهمیت می باشد، زیرا دیگر تصمیم برای یک کشور نخواهد بود و منافع کشورهای دیگر نیز در این شرایط از اهمیت بالایی برخوردار است.

در طول سالیان متمادی کشور ایران اسلامی برای ارتقاء جایگاه های مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و حتی از همه مهم تر اقتصادی، تلاش ها و پیمان هایی را با سایر کشورها داشته است که مهم ترین این پیمان را می‌توان عضویت ایران اسلامی در پیمان سازمان همکاری های شانگهای در دولت کنونی تلقی کرد.

این اقدام زمانی حاصل شد که با تشکیل دولت فعلی سطح نگاه به غرب کاهش یافت، چرا که در زمان دولت های قبل این نگاه‌ توسعه ای با تکیه به غرب علی الخصوص کشورهای آمریکا و انگلیس در کشور مشهود بود.

عدم ورود به مباحث اقتصاد مقاومتی با نگاه به ظرفیت های داخلی و تقویت زیرساخت های اقتصادی باعث گردید که سمت و سوی معادلات کشور به سوی کشورهای غربی سوق داده شود که همانند سم مهلکی بدنه کشور به خصوص اقتصاد خانوارها را تحت شعاع قرار داد.

حرف شنوی ها و گرایش های پیوسته رئیس جمهور اسبق نسبت به کشورهای غربی نه تنها هیچ اقدام اثرگذاری برای ایران اسلامی تلقی نشد بلکه این کشور سراسر از ثروت را نیز دچار اضمحلال نمود.

در نتیجه باید گفت نگاه متفاوت دولتمردان نسبت به اداره امور کشور در حوزه های داخلی و حتی روابط خارجی می تواند تعیین کننده شاخص رشد در تمام زمینه های فعالیتی یک کشور باشد.

یادداشت به قلم محمدامین عالی پور احمدی فعال رسانه ای و اجتماعی

انتهای یادداشت/