غربگراتر از غرب

برخی فکر می‌کنند که غربگرایی افراطی نوعی واکنش
متقابل به انقلاب اسلامی و در واقع کنشی اعتراضی و لجاجت‌آمیز است، اما این
تصور ناشی از مطالعه نکردن تاریخ است. پیدایش غربگرایی افراطی در ایران
ربطی به تحولات انقلاب اسلامی ندارد و سابقه‌ای به درازای تاریخ مواجهه
ایرانیان با غرب دارد. از آن جمله معروف روشنفکر وطنی که می‌خواست از فرق
سر تا نوک پا را غربی کند که بگذریم هم اگر نخستین سفرنامه‌های
فارسی‌زبانان را به غرب بخوانید، از والگی و شیدایی زائدالوصف در برابر
جلوه‌های ظاهری غرب و ندیدن نیمه‌های تاریک آن پیداست که با داستانی
یک‌صدوپنجاه ساله طرفیم.
مگر نه این است که جلال پیکر شیخ فضل‌الله بر
دار را نماد «استیلای غربزدگی پس از دویست سال بر بام سرای این مملکت»
می‌داند؟ امام راحل که فتح‌الفتوح تاریخ معاصر را رقم زد و به سلطه
بیگانگان بر ایران پایان داد چه زیبا پیش‌بینی کرد که هرچند از شر پهلوی‌ها
خلاص شدیم، اما از شر تربیت‌یافتگان بیگانه خلاص نمی‌شویم، چراکه «اینان
برپادارندگان سلطه ابرقدرت‌ها هستند و سرسپردگانی می‌باشند که با هیچ منطقی
خلع سلاح نمی‌شوند»؛ و هزار افسوس که سرسپردگان غرب، امروز پیروان
انقلاب‌اسلامی را سرسپرده می‌خوانند!
غربگرایی افراطی را فعلاً پایانی
نیست، اما غروب غرب را حتی برخی از روشنفکران و خردمندان مستقل غربی هم
اذعان دارند. حتی برخی سیاستمداران غربی هم تلویحاً از آن سخن گفته‌اند.
هرچند می‌توان پیش‌بینی کرد که اگر روزی مثلاً رئیس‌جمهور امریکا هم
صراحتاً افول و زوال غرب را فریاد زد، این غرب‌پرستان انکار کنند، بسان آن
مجلس ختمی که سخنران گفت مرحوم وصیت کرده که در عزای من لباس سیاه نپوشید،
ناگهان کاسه‌ای داغ‌تر از آش فریاد زد که مرحوم غلط کرد ما به احترامش سیاه
می‌پوشیم!