در حلقه اطرافیان ترامپ، زنان تنها کسانی نیستند که نگران ظاهر خود هستند

به گزارش خبرفوری به نقل از نیویورک تایمز،  اگرچه توجه به ظاهر در میان سیاستمداران مرد پدیده‌ای تازه نیست، اما در دولت ترامپ این موضوع به شکلی دائمی و پررنگ دیده می‌شود. از بیانیه‌های سیاسی تا شبکه‌های اجتماعی، همه‌جا نمایش قدرت بدنی، ادبیات خشن و جلوه‌های مردانگی به چشم می‌خورد.

در عین حال، این تأکید بر مردانگی سنتی با نشانه‌هایی از آسیب‌پذیری نیز همراه است. برای مثال، ترامپ در واکنش به عکسی از مجله تایم که به گفته او باعث شده بود طاس به نظر برسد، به‌شدت انتقاد کرد و نوشت که در آن تصویر «موهایش حذف شده است». همچنین، عکس‌های منتشرشده در مجله ونیتی فر، از جمله تصاویر مارکو روبیو و جی‌دی ونس، با اعتراض روبیو مواجه شد که آن‌ها را «دستکاری‌شده» خواند، هرچند مجله این ادعا را رد کرد.

گزارش‌هایی نیز درباره حساسیت به تصاویر منتشر شد؛ از جمله اینکه پیت هگست، وزیر دفاع، ظاهرا به دلیل «نامطلوب بودن» عکس‌ها، عکاسان را از برخی جلسات محروم کرده است، ادعایی که پنتاگون آن را نادرست دانست. این نمونه‌ها نشان می‌دهد که در کنار توجه به ظاهر زنان در اطراف ترامپ، محافظت از غرور مردانه نیز اهمیت یافته است.

بیشتر بخوانید:‌

کاخ سفید؛ نگاهی به اندرونی حرمسرای دونالد | چگونه ملکه‌های زیبایی در دولت ترامپ پست گرفتند؟

شیفتگی ترامپ و حامیانش نسبت به یک سرباز زن در تنگه هرمز | جسیکا فاستر کیست؟

مردانگی نمایشی در کاخ سفید!

زک سایدلر، روان‌شناس بالینی، می‌گوید این رفتارها تلاشی مداوم برای ساختن تصویری قدرتمند، مسلط و بی‌احساس است، اما زیر این سطح، نوعی شکنندگی نهفته است. خود ترامپ سال‌هاست که به ظاهر افراد توجهی وسواس‌گونه دارد و بارها درباره ظاهر زنان اظهارنظرهای تند کرده است. با این حال، او اکنون قضاوت درباره ظاهر مردان را نیز عادی کرده و نوعی فرهنگ تمجید یا انتقاد دائمی از ظاهر اعضای دولت به وجود آورده است.

به گفته سخنگوی کاخ سفید، دولت ترامپ «مستعدترین» تیم تاریخ است و در عین حال «انگار مستقیما از دل یک انتخاب بازیگران بیرون آمده‌اند» تعبیری که نشان‌دهنده اهمیت ظاهر در کنار توانایی‌هاست.

این تمرکز بر ظاهر بخشی از روندی گسترده‌تر در میان مردان، به‌ویژه نسل جوان، است؛ روندهایی مانند «لوکز‌مکسینگ» (تقویت ظاهر از طریق روش‌های مختلف) یا «موگینگ» (برتری ظاهری نسبت به دیگران) که در فضای آنلاین موسوم به «مانوسفیر» رواج یافته‌اند.

دن کاسینو، استاد علوم سیاسی، می‌گوید مردان در دولت ترامپ نوع خاصی از مردانگی را اجرا می‌کنند تا مورد توجه رئیس‌جمهور قرار گیرند. در حالی که زنان مدت‌ها با قضاوت درباره ظاهرشان در محیط کار مواجه بوده‌اند، اکنون به نظر می‌رسد مردان نیز تجربه مشابهی پیدا کرده‌اند.

ظاهر به‌عنوان ابزار قدرت

رز هکمن تأکید می‌کند که اظهارنظر درباره ظاهر، ابزاری برای اعمال قدرت است. به گفته او، ترامپ با چنین رویکردی اطرافیانش را به «دارایی» تبدیل می‌کند و آن‌ها را در موقعیتی قرار می‌دهد که برای حفظ جایگاه خود، دائما در تلاش باشند.

ترامپ خود سبک مشخصی دارد: کت‌وشلوارهای رسمی، کراوات‌های قرمز و ظاهری الهام‌گرفته از دهه ۱۹۸۰. او حتی ترجیح می‌دهد اعضای کابینه‌اش کفش رسمی بپوشند و برای برخی از آن‌ها کفش‌های گران‌قیمت خریده است. همچنین، او به مردان دارای آمادگی جسمانی توجه ویژه‌ای نشان می‌دهد و بارها از ظاهر ورزشکاران و نیروهای نظامی تمجید کرده است.

سیاست، زیبایی و تحقیر

در عین حال، این ارزیابی‌های ظاهری می‌تواند ناامنی ایجاد کند. به گفته سایدلر، این باور که فرد باید به شکل خاصی به نظر برسد، در غیر این صورت «شکست خورده است»، می‌تواند تأثیرات روانی عمیقی داشته باشد. ترامپ طی سال‌های اخیر از این نگاه به‌عنوان ابزاری سیاسی استفاده کرده و رقبای خود را به‌دلیل وزن یا قدشان تحقیر کرده است.

در این چارچوب، جذاب نبودن یا داشتن نقص ظاهری به‌عنوان نشانه ضعف تلقی می‌شود، نگاهی که احتمالا از اهمیت ظاهر در رسانه‌های تصویری، به‌ویژه تلویزیون، ناشی شده است. ترامپ که سابقه حضور در برنامه‌های تلویزیونی دارد، به افرادی علاقه نشان می‌دهد که در مقابل دوربین هم جذاب باشند و هم توانایی اجرا داشته باشند.

کنترل تصویر و نمایش مردانگی

رؤسای‌جمهور آمریکا همواره تلاش کرده‌اند تصویری قدرتمند از خود ارائه دهند. فرانکلین روزولت استفاده از ویلچر را پنهان می‌کرد و جان اف کندی بیماری‌های خود را مخفی نگه می‌داشت. اما ترامپ این کنترل تصویر را به سطحی جدید رسانده است.

او اغلب خود را با مردانی که ویژگی‌های مردانگی برجسته دارند از جمله بدن‌سازان و چهره‌های تأثیرگذار مرتبط می‌کند. حضور هالک هوگان در گردهمایی ملی جمهوری‌خواهان ۲۰۲۴ و برنامه‌ریزی برای میزبانی مسابقه UFC در کاخ سفید، نمونه‌هایی از این رویکرد هستند. همچنین، نمایش‌هایی از «سخت‌کوشی ورزشی»، مانند ویدئوی تمرین مشترک رابرت اف. کندی جونیور و کید راک، این تصویر را تقویت می‌کند.

ناامنی پنهان و مردانگی شکننده

با وجود این تأکید بر قدرت، نشانه‌هایی از ناامنی نیز وجود دارد، از جمله نگرانی درباره ریزش مو. ترامپ خود درباره تصاویر رسانه‌ای و ظاهرش حساسیت نشان داده و حتی از داروهای رشد مو استفاده کرده است.

تام وولدریج، روان‌شناس، می‌گوید این ترس‌ها ریشه‌ای عمیق دارند و طاسی برای بسیاری از مردان نمادی از پیری و مرگ است. در همین حال، کارشناسان تأکید می‌کنند که مردانگی اغلب باید از سوی دیگر مردان تأیید شود و این امر آن را به مفهومی شکننده تبدیل می‌کند.

مریم کوچکی این پدیده را «مردانگی متزلزل» می‌نامد و می‌گوید به‌راحتی از دست می‌رود. مایکل کیمل نیز معتقد است این روند در دوران ترامپ تشدید شده و بسیاری از مردان دولت او در حال اجرای نوعی «نقش‌آفرینی مردانگی» برای جلب نظر رئیس‌جمهور هستند.

در نهایت، تمجید و تعریف چه در سیاست و چه در روابط شخصی ابزاری برای جلب حمایت است. ترامپ نیز به‌طور مداوم از دیگران تعریف می‌کند، هرچند گاه این تعریف‌ها با طعنه همراه است؛ مانند توصیف رئیس‌جمهور پاراگوئه به‌عنوان «جوان و خوش‌چهره»، همراه با این جمله که «این به این معنا نیست که باید دوستش داشته باشیم.»