اخیرا از یک سری کشورهای عربی و حتی اروپایی شنیده ایم . که می گویند ما راه حل دو دولتی را برای حل منازعه فلسطین می پذیریم و حتی حاضریم کشور مستقل فلسطین را به رسمیت بشناسیم. اما چرا دولتی غیر ممکن است . ایده ای که می تواند از ادامه این منازعه جلوگیری کند . دولتی را گویا ایران هم تلویحا پذیرفته ولی عملا غیر ممکن است. حتی خود ایران هم درباره این موضوع تردید دارد. چرا که نه اسرائیل و نه حماس هیچ کدام یک دیگر را حاضر به عنوان یک دولت حاضر به پذیرش نیستند. علاوه بر این ما با ایده ی نیل تا فرات صهیونیست های افراطی مواجهه هستیم که به خاطر آن می خواهند کل غرب آسیا را به تصرف خود دربیاورند. مشکل البته فراتر از اینها است مشل فلسطین و اسرائیل در تاریخ ریشه دارد. هر کدام به چشم دشمن وجودی به یک دیگر نگاه می کنند و برای رسیدن به حق و حقوق ، حق مالکیت خودشان از روایات دینی و ایدئولوژی بهره می گیرند. این موضوع باعث پیچیده شدن این نزاع شده به طوری که یک شکاف عمیق را در منطقه خاورمیانه یا غرب آسیا به وجود آورده است. این شکاف به راحتی قابل ترمیم نیست و تاکنون ۷۰ سال به طول انجامیده است. صهیونیست ها مردم فلسطین را دشمنان خود می دانند و اغلب به چشم یک انسان عادی به آنها نگاه نمی کنند و بسیار وحشیانه با آنها رفتار می کنند. عرب بودن در اسرائیل یک ضعف قومیتی و نژادی تلقی می شود چه برسد که طرف تابعیت فلسطینی نیز داشته باشد. عنوان تروریست هم به آنها داده می شود. اگر نگاه کنید تعداد بسیار زیادی زن و بچه در میان شهدای غزه وجود دارد. اسرائیل با وجود سیستم اطلاعاتی قدرتمند و هواپیماهای جنگی پیشرفته اش که می تواند نقطه زنی کند علنا از بمب های خطرناک خوشه ای، فسفری ، سنگرشکن و… به صورت گسترده استفاده می کند. اقدام دیگر اسرائیل کشتن رهبران بلندپایه مقاومت و تهدید ایران به عنوان سر محور مقاومت است . این دلایل باعث شده تا روند دو دولتی سخت تر شود . البته ۷ اکتبر به دلایل عادی سازی کشورهای عربی با اسرائیل شروع شد تا جلوی این حرکت گرفته شود. با این وصف بعید است فلسطینی ها و حماس و دیگر گروه های مقاومت به رسمیت شناخته شدن دولت اسرائیل علاوه بر دولت فلسطین رضایت دهند. اسرائیل هم دولت مطلوب اش در فلسطین تشکیلات است. خودگردان که زیر نظر اوست. هرگز حاضر نمی شود دولتی با رهبری حماس و جهاد را بپذیرد.
محمدحسین واحدی
